Het verhaal van Sint Barbara.
Een legende uit de vroege middeleeuwen maakte Sint Barbara tot een van de populairste heiligen, vooral in de Nederlanden en Noord-Frankrijk.
In het Rijnland wordt zij beschouwd als begeleidster van Sint Nicolaas, waarschijnlijk, omdat zijn feest,
dat meestal op de vooravond van 6 december werd gevierd,
reeds zijn schaduwen vooruit wierp op Sint-Barbaradag, 4 december.
In Limburg werd Sinte Berbke beschouwd als huishoudster van Sint-Nicolaas. Vandaar, dat er in Limburg
soms ook reeds op haar feestdag cadeautjes werden uitgedeeld.
Op haar feest zet men in bepaalde streken kersentakken in het water die dan met Kerstmis bloeien.
Ze wordt ook beschouwd als de vrouw die de akkers vruchtbaar houdt.
|  |
In Frankrijk kende Parijs in de middeleeuwen een Collège Ste-Barbe. Sint Barbara is patrones van de plaats Santa Barbara in Californië (USA)
In Nederland zijn er een twintigtal Barbarakerken te vinden in o.a. Amsterdam, Rotterdam, Geleen, Roermond en Nieuwegein.
In Delft stond van 1403-1572 een Barbaraklooster.
Sint Barbara is tevens patrones van architecten, bouwvakarbeiders, metselaars, steenhouwers, timmerlieden en dakdekkers;
vanwege de toren die ze bij zich heeft werd ze ook patrones van klokkenluiders, beiaardiers en klokkengieters;
omdat het torentje soms leek op de loop van een geschut
werd ze ook beschermheilige van schutters, kanonniers, artilleristen, soldaten, schutters alsmede van de militaire stand en wapenmakers,
en van allen die met springstof omgaan, zoals mijnopruimers, mijnwerkers, vuurwerkmakers en metaalgieters;
van daaruit werd ze ook patrones van ieder die bedreigd wordt door een onvoorziene dood, zoals brandweerlieden alsmede van alle omstandigheden
en beroepen die met de dood in verband worden gebracht.
Zij is dus ook beschermheilige van begrafenisondernemingen en begraafplaatsen.
In 1934 werd de huidige parochiële begraafplaats aangelegd en ingericht. Zoals in zoveel parochies was het de gewoonte
dat uit een vorm van nabuurplicht overleden parochianen naar hun laatste rustplaats werden begeleid door
– de naam zegt het al – door buren en/of mede parochianen.
Om het te regelen werd er – ook zoals in veel andere parochies – een vereniging opgericht met een bedienaar
en ( vrijwillige ) dragers. Deze vereniging kreeg de naam van de beschermheilige St. Barbara.
Onder andere door de verdere vercommercialisering van begrafenissen en een gebrek aan ( jongere ) vrijwilligers
is deze vereniging in de zeventiger jaren van de vorige eeuw ontbonden.
Door de ingebruikname van de St. Barbarakapel is de naam terug in onze parochiegemeenschap.
|